23-01-2013

Vannacht was ik getuige van een séance geleid door Dr. Troch. Hij navigeert als een expert doorheen de noëtische realiteit die ik de Grenslanden noem. Mijn staat van bewustzijn tijdens deze uitzonderlijke gebeurtenis was geheel passief, alsof in een trance. Al mijn concentratie werd opgebruikt om enkel maar in deze grenslanden te vertoeven. Dr. Troch riep wat hij ‘clangenoten’ noemt, zij die hij Malkavian noemt. Al deze termen zijn bedoeld voor ingewijden in deze dualistische droomreizen. Deze postmenselijke creaturen verschenen plotsklaps in de kamer. Achter hun ‘mensenmaskers’ school er overduidelijk een soort rottende kwaadaardigheid. Ik telde 8 verschillende wezens, hoewel er meer in mijn ooghoeken leken te verschijnen. Dr. Troch maande hen aan met de vreemde boodschap om niet betrapt te worden. Betrapt op wat? Volgens mij refereert hij naar het feit dat deze vleesgeworden nachtmerries zich voeden op mensen. Meerdere verdwijningen werden besproken. Ongetwijfeld, te merken aan hun reactie op mijn aanwezigheid, is hun lust om tot binnen de sterfelijke wereld binnen te dringen een bijna constante dreiging tijdens de interactie met deze wezens. Halverwege tijdens deze séance onderging ik, onvrijwillig, een diepere trance. Slechts zelden bereik ik deze hypnagogische staat van bewustzijn en nog nooit beleefde ik deze woeste, uiterst gevaarlijke wereld zo consistent. Ik werd tijdens de séance, met lichaam en ziel, de lucht in getrokken, tot ver boven de daken van de stad. Ik zweefde maar bleef op één welbepaalde plek hangen. Mijn blik dwaalt naar een lichtpunt in de verte, vlak voor me. Het lichtpunt wordt groter en groter tot het is getransformeerd in een gigantische vuurbal die voor me hangt. Het voelt niet als vuur en ik verbrand niet, maar een panische angst overvalt me. Ik weet dat als ik nog een minuut langer in deze wereld vertoef mijn geest voorgoed verloren zal zijn. Met een schok bevond ik me terug in de séance. De meeste creaturen waren verdwenen buiten één die Dr. Troch leek te willen intimideren. Mijn meester wimpelde hem af. Ik vertelde Dr. Troch over wat ik nu geloof een visioen te zijn. Hij vertelt me dat, volgens zijn logboeken, het niet de eerste keer is dat ik me in deze diepe noëtische realiteit bevond. Wat ik hem vertel lijkt de som te zijn van fragmentarische transcripties die hij voorheen heeft opgeschreven. Wat mijn expeditie in deze wereld tot nu toe heeft betekent is nog steeds een raadsel. Binnen enkele nachten is het ‘Elysium’, een term voor ingewijden die doelt op een ritualistische samenkomst van deze postmenselijke creaturen. Een bestiale vrouwelijke heks wordt hier aanbeden, een fantoom die sterker is dan de andere wezens en daarom het recht heeft offers te vragen. Wie, of wat, het nieuwe bloedoffer zal worden lijkt de onuitgesproken vraag in deze Grenslanden.