02-01-2013

Gisteren bevond ik me in wat ik zou moeten beschrijven als een wereld die zich tussen het fysieke domein en een turbulente innerlijke noëtische realiteit plaatst. Ik zal deze plek ‘de grenslanden’ noemen. De enige reden waarom ik deze plaats kan waarnemen is omdat Dr. Troch me geleerd heeft door mijn dromen heen te kijken, tot in de grenslanden waar ik actief kan communiceren met de ‘mensen’ die daar bestaan. Ik doe dit slechts zelden want ik geloof dat deze grenslanden buitengewoon gevaarlijk zijn. Ze zijn namelijk bewoond door de doden die radicale transformaties ondergaan. Ik zou niemand aanraden deze grenslanden proberen binnen te dringen. Wat daar lijkt plaats te vinden is de graduele ontbinding van de menselijke natuur, een soort verscheurend proces dat lichaam en ziel uit elkaar drijft. In deze grenslanden heb ik ‘mensen’ gezien in verscheidende stages van transformatie, sommige die zelfs een hybride vorm hebben gekregen omdat hun menselijke zelf de snelheid van de veranderingen niet kan bijhouden. Terwijl ik geloof dat vele onverklaarbare gebeurtenissen, zoals succubi en buitenaardse ontvoeringen, vaak plaatsvinden in deze grenslanden geloof ik ook dat deze postmenselijke creaturen zich kunnen manifesteren in de fysieke realiteit. Ik zou zelfs zeggen dat deze wezens de wetten van de fysische wereld kunnen aanpassen als ze daar genoeg energie voor hebben. Mijn vermoeden is dat zij mensen gebruiken als ankerpunten en zich enkel kunnen manifesteren dankzij een obsessie of geloof in hen. Daarom vermommen zij zich als buitenaardse wezens, vampieren en andere nachtmerries. Vaak spreken deze creaturen in wat ik een ‘droomtaal’ noem; met termen en woorden die enkel betekenis hebben voor de ingewijden. Zeggen dat deze ervaringen slechts een droom zijn zou nefast zijn voor ons begrip over noëtische structuren in onszelf en de wereld. Er is geen ‘maar’; de dood en de droom zijn de enige doorgangen tot deze wereld. (Met droom bedoel ik elke hypnagogische staat van bewustzijn.) Ik geloof nu dat deze wezens mensen zijn die zijn gestorven. Mogelijk ondergaan zij een degeneratieve transformatie omdat, in plaats van verder in het noëtische domein te reizen, zij blijven hangen in deze ‘grenslanden’ en opnieuw de sterfelijke wereld proberen binnen te dringen. Het is mijn persoonlijke ervaring dat deze wezens voyeuristisch, territoriaal, seksueel en wraakzuchtig zijn. Ik wil zelf niet ingaan op het angstwekkende idee dat zij verantwoordelijk kunnen zijn voor gevallen van menselijke mutilatie en deze epidemie van vermiste personen in dit land, en over geheel de wereld. Onderzoek enkel met uitzonderlijke voorzichtigheid.